همه چیز درباره بیماری دیستمپر در سگ2020

دیستمپر چیست؟

بیماری دیستمپر سگ ها یک بیماری ویروسی خطرناک، کشنده و واگیرداره که هنوز درمانی برای آن پیدا نشده.

این بیماری یکی از مهم ترین عوامل مرگ و میر توله سگ هاست که در ایران هم بسیار شایع هست.

ویروس دیستمپر سگ، متعلق به کلاس موربیلی‌ویروس (Morbillivirus) است و از خویشاوندان ویروس سرخک انسانی، ویروس طاعون گاوی و ویروس Phocine می‌باشد. همه این ویروس‌ها اعضای خانواده Paramyxoviridae هستند.

ویروس دیستمپر به راحتی توسط ضد عفونی كنندها معمولی در محیط از بین میرود . این ویروس در گرمای محیط در عرض چند دقیقه كشته شده اما میتواند در دمای نزدیك   به یخ زدگی تا هفته ها دوام بیاورد و اکثراً در فصول پاییز و زمستان پدیدار می‌شود. بیشترین سگ هایی که در معرض بیماری دیستمپر قرار دارن توله سگ های واکسینه نشده (غالبا توله سگ های 3تا 6 ماه) و سگ های بالغ غیر ایمن نسبت به این ویروس هستن.

علائم بیماری دیستمپر چیست؟

بیماری دیستمپر در سگ یک بیماری ویروسی هست که عمدتا بر ریه ، روده و سیستم عصبی سگ تاثیر میگذارد.

مهم ترین علائم بالینی دیستمپر:

  • تب بالا
  • آبریزش از چشم و التهاب چشم
  • ترشحات بینی
  • کسالت و ضعف

بسته به اینکه بیماری به کدام ارگان حمله کند علائم بالینی مختص به خود را خواهد داشت.

  • درگیری دستگاه تنفسی : ترشحات چشم و بینی، سرفه، و…
  • درگیری دستگاه گوارش: اسهال و استفراغ
  • درگیری دستگاه عصبی: تشنج، تیک و سایر علائم عصبی

حدود نیمی از سگهایی كه به دیستمپر مبتلا میشوند علایم بیماری عصبی از خود نشان خواهنند داد.

ویروس دیستمپر در سگ ها جذب بافتهای عصبی شده و در انجا به خوبی رشد می یابند. صدماتی كه در مغز و نخاع در اثر فعالیت ویروس ایجاد میشود باعث ایجاد تشنج های صرع مانند و تشنج های موضعی (مثل پرش عضلات) میگردد.

صدمه به نخاع می تواند باعث ضعف و فلجی سگ گردد. بیشتر سگهایی كه به نوع عصبی بیماری دیستمپر دچار میشوند میمیرند.

بیماری ممکن است فقط محدود به یک ارگان نشده و گاهی ممکن است ابتدا به طور مثال دستگاه تنفسی را درگیر کرده و با گذشت زمان دستگاه عصبی را نیز درگیر نماید، بنابراین طول دوره بیماری بسیار طولانی می‌تواند باشد.

راه های انتقال بیماری دیستمپر

ویروس دیستمپر اغلب از راه ترشحات تنفسی و بزاقی منتقل می‌شود. در تماس بودن با ادرار و مدفوع حیوان مبتلا نیز موجب انتقال این ویروس می‌شود. این بیماری بیشترین و کشنده‌ترین بیماری در بین سگ‌ها در نیمه قرن بیستم بوده است.

ویروس می‌تواند از طریق هوا و تماس مستقیم یا غیرمستقیم (مثل ظروف، ملافه) با حیوان آلوده گسترش بیابد.

در ابتدا به لوزه و غده لنفاوی سگ حمله می‌کند. به مدت یک‌ هفته همان‌جا همانند‌سازی کرده و سپس به دستگاه تنفس، ادرار، گوارش و دستگاه عصبی حمله می‌کند.

اگر سگ حامله ای به دیستمپر مبتلا بشود بیماری را از طریق جفت به بچه هایش منتقل میکند.

پیشروی بیماری دیستمپر

ویروس دیستمپر به سرعت از طریق ذرات دفع شده در عطسه و سرفه انتقال می‌یابد و بعد غدد لنفاوی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در مدت 2 تا 5 روز کل بدن گرفتار می‌شود و در روز 6 تا 9 ویروس در خون دیده می‌شود. سیستم تنفسی، گوارشی و در آخر سیستم عصبی حیوان را درگیر می‌کند. این بیماری غالباً در توله‌های مسن‌تر که مدت پادتن مادری در بدن آنها به اتمام رسیده، دیده می‌شود. ویروس همه سیستم بدن را درگیر می‌کند.

یک هفته بعد از ابتلا به بیماری ریزش موی شدید شروع می‌شود. این ویروس بیرون از بدن میزبان در محیط به سرعت ازبین می‌رود و در عرض 3 الی 6 روز از شروعش،علائمش ظاهر می‌شود. در روز هفتم تب و افسردگی شدید در حیوان ظاهر می‌شود. اگر حیوان حدود 2 هفته دوام بیاورد، کم‌کم بدن آنتی‌ویروسی بر علیه این بیماری تشکیل می‌دهد و احتمال زنده ماندن بیشتر وجود دارد.

از دیگر علائم آن چرک در اطراف چشم، بی‌اشتهایی و پوسته‌پوسته شده کف پاها می‌باشد. این بیماری هزار چهره در هر حیوان به یک نوع ظاهر می‌شود. حتی ممکن است در سگ‌های مسن بسیار خفیف باشد و علائمش روئیت نشود. درسگ‌های مبتلا اکثراً حمله به سیستم عصبی موجب مرگ می‌شود.

تشخیص بیماری دیستمپر

در ابتدا سگ رومعاینه میکنند و برایش کیت دیستمپر میگذارند،این کیت ها سریع جواب میدهند وتاحدی به تشخیص قطعی دیستمپر کمک میکنند.

سوآب را درتماس با مخاطات چشم،بینی و حلق و همینطور مدفوع قرار داده و پس از حل در مایع همراه کیت چند قطره برروی کیت میریزیم.

البته تشخیص قطعی بیماری دیستمپر توسط آزمایش‌های بیوشیمیایی و آنالیز ادرار که در آن‌ها کم شدن تعداد لنفوسیت‌‌ها، گلبول‌های سفید (که در سیستم ایمنی و مراحل اولیه بیماری نقش دارند) مشخص میشود، انجام میشود.

تست سرولوژی آنتی‌بادی ممکن است مثبت باشد، اما این تست نمی‌تواند بین آنتی‌بادی‌های ایجاد شده بر اثر واکسن و آنتی‌بادی تولیدی در برابر بیماری وخیم تمایز قائل شود.

آنتی‌ژن‌های ویروسی ممکن است در رسوب اوره یا ترشحات واژنی دیده شود.

موی روی پوست،‌ موکوس بینی ‌و اپیتلیوم کف پا می‌تواند برای آنتی‌بادی مورد آزمایش قرار بگیرد.

رادیوگرافی فقط برای تشخیص محل عفونت ایجاد شده در بیماری دیستمپر به‌کار می‌رود.

از سی‌تی اسکن و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) برای بررسی هرگونه ضایعه احتمالی گسترش یافته در مغز استفاده می‌شود.

درمان دیستمپر

متاسفانه هیچ درمان موثر و مستقیمی برای این بیماری وجود ندارد و درمان صرفاً متکی بر انجام اقدامات حمایتی هست.

معمولا داروهایی برای کاهش اسهال در حیوان تجویز می‌شود. کمبود آب بدن که به دنبال اسهال به وجود می‌آید را می‌توان توسط سرم‌های وریدی تا حدی کنترل نمود. همچنین می‌توان از ویتامین‌های تزریقی و سرم‌های غذایی برای سگ‌های ضعیف شده که توانایی خوردن غذا را ندارند، استفاده نمود.

آنتی‌بیوتیک ممکن است برای جلوگیری و کنترل ناشی از عفونت‌های ثانویه تجویز شود.

فنوباربیتال‌‌ها و پتاسیم برومید ممکن است برای جلوگیری از تشنج و یا حمله ناگهانی نیاز شود.

هیچ داروی ویروسی برای درمان این بیماری موثر نمی‌باشد.

دوره درمان می‌تواند بسیار طولانی و پرهزینه و در نهایت هم کاملاً مایوس‌کننده باشد، بهتر است بدانید که:

  • سگ‌های بالغ مبتلا که فاقد علائم عصبی هستند تا ۹۰٪ شانس درمان دارند.
  • سگ‌هایی با متوسط سن ۴-۳ ماه با علائم عصبی حدود ۵۰٪ شانس درمان دارند.
  • توله‌هایی با سن بالاتر از ۴ ماه و همراه با علائم عصبی حدود ۷۵٪ شانس درمان خواهند داشت.
  • توله‌های زیر ۳ ماه با علائم درگیری اعصاب مرکزی فقط ۱۰٪ شانس درمان  خواهند داشت.

توجه! حیوانات بهبود یافته از دیستمپر تا ۸ هفته پس از بهبودی می‌توانند همچنان ویروس بیماری را از خود دفع کرده و باعث انتشار بیماری شوند، بنابراین لازم هست بعد از بهبودی کامل این حیوانات همچنان دور از بقیه حیوانات بسر ببرند.

توجه! حیوانات مشکوک به دیستمپر در صورتی که امکان تشخیص به هر دلیل میسر نباشد باید به مدت ۴ هفته به صورت قرنطینه و جدای از بقیه سگ‌ها نگهداری شوند.

پیشگیری وکنترل بیماری دیستمپر

بهترین راه پیشگیری از این بیماری واکسیناسیون هست. اولین واکسن علیه این بیماری در سال 1940 میلادی کشف شد و در سال 1960 میلادی برای اولین بار از ویروس زنده و ضعیف شده جهت ساختن واکسن استفاده کردند.

واكسن های دیستمپر می بایست وقتی توله از شیر گرفته شد شروع شوند.اگر مادر واكسینه شده بود یا از بیماری دیستمپر بهبود یافته بود میتواند پادزهر دیستمپر را از طریق شیر به توله ها انتقال دهد،  اما این پادزهر تنها تا چند هفته میتواند توله را از گزند بیماری دور نگاه دارد.

میزان پادزهر محافظتی كه مادر به توله انتقال میدهد بستگی به میزان موجود پادزهر بدن مادر دارد.

این پادزهرها با اینكه باعث حفاظت توله از بیماری دیستمپر میگردند اما می توانند باعث ایجاد تداخل در عملكرد واكسن نیز بشوند.تا وقتی كه پادزهر مادری در بدن توله  وجود داشته باشد واكسیناسیون با موفقیت نمیتواند در توله ایجاد محافظت كند.

واكسیناسیون در برابر دیستمپر سریعا بعد از شیر گرفتن توله در سن 6-7 هفتگی شروع و پس از ان هر 2- 3 هفته یكبار تا سن 14 هفتگی ادامه پیدا كند.

توله می بایست تا وقتی كه واكسیناسیون كامل نشده از دیگر سگها جدا نگاه داشته شوند . برنامه واكسیناسیون پیشنهادی برای حفاظت توله ها از این بیماری كشنده بسیار موثر است.

0 پاسخ به "همه چیز درباره بیماری دیستمپر در سگ2020"

ارسال یک پیام

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

درباره ما

بیستوری به منظور ارتقا سطح علمی در رشته دامپزشکی درسال 1398 تاسیس شد

طراحی شده توسط BISTURI TEAM

منوهای نصب در پنل مدیریت