امور اورژانسی و فوریت پزشکی در حیوانات اگزوتیک

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در reddit
امور اورژانسی و فوریت پزشکی در حیوانات اگزوتیک

بیماران اگزوتیک اغلب به دلیل پنهان بودن علائم بیماری در ارائه، نسبت به بیمارانی چون سگ و گربه،نیازمند اقدامات حساس تری هستند.

مقدمه:

حیوانات اگزوتیک ذاتاً گونه های طعمه ای هستند و به همین دلیل شواهد بیماری های جزئی را پنهان می کنند. به همین دلیل ، در زمانی که یک بیمار اگزوتیک علائمی از بیماری را نشان می دهد ، اغلب در مراحل پیشرفته است و احتمالاً طولانی تر از آن است که صاحب آن علائم بیماری را ذکر کرده باشد. این نتایج در مقایسه با آنچه در بیماران سگ و گربه سان مشاهده می کنیم ، نسبت بیشتری از ارائه موارد اورژانسی در بیماران اگزوتیک ماست. در حالی که بسیاری از دامپزشکان مواجهه با یک بیمار اگزوتیک را کاری ترسناک می دانند ، اما اغلب مداخلات زودرس می تواند تفاوت بین مرگ و زندگی باشد. هر بیمار اگزوتیک باید ظرف 24 ساعت از تماس اولیه دیده شود. با این حال ، برخی از شرایط باید بدون هیچ گونه تأخیری ارزیابی شود.

روش کار:

اصول تریاژ اضطراری و کمک های اولیه در گونه های اگزوتیک بسیار شبیه به حیوانات همراه است البته اگر برخی تفاوت های جزئی فیزیولوژیکی را در نظر نگیریم. هر فرایندی مجهز به ابزاری است که آنها را برای ارائه مراقبت های اضطراری به بیماران اگزوتیک نیاز داریم ، حتی اگر در کوتاه مدت برای ایجاد ثبات در بیمار باشد.

در صورت اطلاع از قبل ، کلیه اعضای پرسنل باید از وضعیت بیمار و زمان تقریبی ورود وی مطلع شوند و بیمار را بلافاصله برای ارزیابی هنگام ورود به بیمارستان منتقل می کنند. ارزیابی اولیه بیمار اورژانسی کمتر از یک دقیقه طول می کشد. وضعیت هوشیاری ، میزان تنفس و تقلای بیمار و در صورت امکان ، ضربان قلب و ریتم وی را ارزیابی کنید. هر بیمار فروریخته باید بلافاصله از نظر تنفسی یا ایست قلبی با احیای قلبی ریوی (CPR)  بدون نیاز به تأخیر ارزیابی شود. فشرده سازی قفسه سینه در هنگام CPR در گونه های اگزوتیک باید تا آنجا که ممکن است نزدیک به ضربان قلب در حال استراحت باشد ، زیرا داده های کمی در مورد CPR در گونه های اگزوتیک وجود دارد.

دارو درمانی همچنین می تواند لازم باشد ، از جمله استفاده از آدرنالین و آتروپین. استفاده از آتروپین در خرگوش توصیه نمی شود زیرا خرگوش ها می توانند آتروپین استراز سرمی در گردش خون داشته باشند که باعث تخریب آتروپین و بی اثر بودن آن می شود ، بنابراین به جای آن باید از گلیکوپیرولات استفاده شود. دوزهای دارویی اضطراری در مورد بسیاری گونه های اگزوتیک موجود است و برای دسترسی آسان در موارد اضطراری ، بهتر از یک لیست از دوز های دارو های حیاتی در گونه های پر مراجعه تهیه کنید. بیمار باید در صورت امکان بعد از پاکسازی حفره دهان از هر ماده غذایی که وجود دارد ، لوله گذاری شود تا اکسیژن رسانی را تسهیل کند. اگر بیمار قادر به لوله گذاری نباشد ، می توان از ماسک صورت محکم استفاده کرد

اگر بیمار تنگی نفس دارد ، باید اکسیژن در اسرع وقت تجویز شود. برخی از بیماران کوچک پستاندار اکسیژن رسانی را با ماسک صورت تحمل می کنند ، با این حال ، استفاده از محفظه اکسیژن استرس را در مقایسه با قرار دادن ماسک کاهش می دهد. باید از سلامت بیمار که در محفظه اکسیژن قرار گرفته است ، اطمینان حاصل کرد که باعث صدمه به محفظه (در موارد طوطی ها و جوندگان کوچک) یا خودشان شود. اگر بیمار بیش از حد مضطرب باشد ، ممکن است به آرام بخشی با دوز کم نیاز باشد. در حالت ایده آل ، اتاق اکسیژن باید گرم شود ، زیرا بیماران اگزوتیک معمولاً نسبت سطح به حجم بیشتری دارند و در صورت بیماری گرما را به سرعت از دست می دهند. اگر بیمار تنگی نفس ندارد ، باید همچنان در داخل باکس های گرم و ساکت قرار گیرد یا گرمای اضافی برای او فراهم شود مگر اینکه مشکوک به گرمازدگی باشید.

امور اورژانسی و فوریت پزشکی در حیوانات اگزوتیک

دسترسی عروقی باید در بیماران به صورت مبهم حاصل شود و به گونه ای بیمار متوجه نشود. در پستانداران بزرگتر مانند خرگوش ، موش خرما و خوکچه هندی ، قرار دادن کاتتر داخل وریدی کار ساده ای است ، موقعیت های آناتومیکی جهت دسترسی در این حیوانات کاملا مشخص است. در پستانداران و خزندگان کوچکتر ، ممکن است قرار دادن کاتتر داخل استخوانی با ترکیبی از آرام بخشی و بی حسی موضعی مورد نیاز باشد. محل های متداول برای کاتتریزاسیون داخل استخوانی شامل استخوان ران پروگزیمال و استخوان درشت نی پروگزیمال است. در بیماران بزرگتر از پرندگان اهلی می توان یک کاتتر داخل وریدی را در ورید داخلی متاتارس قرار داد. با این حال ، در بیماران پرندگان کوچکتر ، کاتتریزاسیون داخل استخوانی می تواند از نظر فنی آسان تر باشد ، با سایت های مشترک از جمله اولنا دیستال و تیبیوتارس پروگزیمال. اگر دسترسی عروقی یا داخل استخوانی حاصل نشود ، می توان از مایع درمانی زیر جلدی استفاده کرد.

مایعات درمانی باید در شرایطی که بیمار در شوک هیپوولمیک است باید شروع شود. تجویز مایع درمانی به عنوان بولوس باید مورد توجه قرار گیرد ، زیرا تزریق میزان ثابت توسط اکثر بیماران قابل  تحمل نیست و مگر اینکه به طور مداوم کنترل شود ، در اکثر گونه، اینگونه تجویز خطر جویده شدن ست مایع درمانی وجود دارد در نتیجه امکان خارج شدن مایع در آن وجود دارد. مایعات تجویز شده باید قبل از مصرف گرم شوند. انتخاب مایعات به ترجیح پزشک ، گونه و هرگونه اختلال در متابولیسم بستگی دارد. با این حال ، استفاده از محلول رینگر لاکتات به عنوان انتخاب اول توصیه میشود.

قبل از انجام هرگونه اقدام خاص باید از دسترسی صحیح عروقی و آرامش بیمار اطمینان حاصل کرد. برای پوشاندن هر زخم ، رفع موقت هر شکستگی و نمونه برداری جزئی (به عنوان مثال گلوکز خون، نمونه مدفوع) می تواند در این زمان انجام شود. پس از تثبیت بیمار ، می توان از همراه بیمار سابقه گرفت. ممکن است برای یکی از اعضای تیم گرفتن شرح حال مفید باشد در حالی که اعضای دیگر تیم روی ایجاد ثبات در بیمار کار می کنند. باید یک بررسی دقیق از شغل بیمار همراه با سابقه پزشکی انجام شود.

هنگامی که بیمار پایدارتر بود می توان یک معاینه دقیق تر را انجام داد. با این حال ، اگر بیمارمضطرب شود ، ممکن است به آرامش بخش با دوز کم نیاز باشد. میدازولام با دوز کم اغلب در این شرایط مفید است. مراجعه های اضطراری متنوع هستند و هر کدام از آنها به محض شناسایی علت ، به روش متنوع نیاز دارند. پس از تثبیت بیمار می توان درمان پزشکی یا جراحی را شروع کرد. لازم به یادآوری است که بیشتر داروهای تجویز شده در بیمارهای اگزوتیک “بدون مجوز” هستند و باید از نسخه تجویز شده پیروی کرد. در صورت استفاده از داروهای غیر مجاز برای بیمار اگزوتیک در هر زمان ، باید رضایت آگاهانه از صاحب آن جلب شود. علاوه بر این ، در هنگام درمان حیوانات تولید کننده غذا مانند طیور ، باید دوره های نگهداری گوشت و تخم مرغ در نظر گرفته شود.

هر عمل دامپزشکی منابعی را در اختیار دارد که می تواند کمک های اولیه فوری به بیماران اگزوتیک را ارائه دهد. مهارت های فنی مانند لوله گذاری و کاتتریزاسیون داخل وریدی به زمان و تمرین نیاز دارد. با این حال ، همانطور که در بالا توضیح داده شد ، می توان روش های متنوع ایجاد کرد. داشتن یک جعبه ابزار اضطراری با کاتترهای اندازه گیری کوچک ، لوله های تراشه ای با قطر کوچک ، داروهای اضطراری و تجهیزات گرم کننده می تواند در شرایط اضطراری در وقت صرفه جویی کند. منابع متعددی برای کمک به مراقبت های اورژانسی از بیماران اگزوتیک اعم از چاپی و آنلاین در دسترس است و روش های ارجاع اگزوتیک برای مشاوره یا پذیرش مراجعه در صورت لزوم ، در صورت رضایت مالک ، در دسترس است.

برگرفته از سایت https://veterinary-practice.com/

0 پاسخ به "امور اورژانسی و فوریت پزشکی در حیوانات اگزوتیک"

ارسال یک پیام

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

درباره ما

بیستوری برند شرکت دانش گستران طب برنا میباشد که از سال ۱۳۹۸ به منظور ارتقا سطح علمی در رشته دامپزشکی فعالیت مینماید این مجموعه با برگزاری بیش از ۲۰۰۰ ساعت وبینار دامپزشکی سابقه درخشانی در برگزاری رویداد دامپزشکی درکشور دارا میباشد

بیستوری در شبکه های اجتماعی

بررسی گواهینامه

عضویت در خبرنامه پیامکی

اطلاع پیامکی از آخرین تخفیف های بیستوری این پیامک ها هر دوهفته یا یک هفته یکبار ارسال میگردند.

© کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب بیستوری تنها با کسب مجوز مکتوب امکان پذیر است.

طراحی شده توسط BISTURI TEAM

خبر مهم

وبینار ها خلاصه دارن...

وبینار های بیستوری اینبار با خلاصه های دانشجو های دامپزشکی...

برای شروع ثبت نام کنید

اگر تا کنون در بیستوری ثبت نام نکرده اید همین الان ثبت نام کنید وبرای اولین خرید وبینار 25 درصد تخفیف هدیه بگیرید.